Parva Cracovia, czyli małym Krakowem nazywano Krosno już w XVII wieku.

Na ten wiek  przypada okres  największego rozkwitu miasta. Działo się to za przyczyną, między innymi, Roberta Wojciecha Portiusa - Szkota,  kupca, nadwornego dostawcy win węgierskich czterech kolejnych  polskich monarchów, który ożywił  gospodarkę miasta a także stał się największym w jego dziejach mecenasem sztuki. Fundował renesansową kaplicę przy krośnieńskiej Farze, wiele budowli użyteczności publicznej oraz dzieł sztuki. 

Miasto posiada ponad 600-letnią  historię. Pierwsze wzmianki pochodzą z początku XIII wieku, zaś znaleziska archeologiczne wskazują istnienie osadnictwa już w okresie X wieku. Jego dzieje zapisały nie tylko wydarzenia gospodarcze, kulturalne  czy społeczne, ale również ekologiczne. Krosno jako jedno z pierwszych miast w kraju, obok Krakowa i Lwowa,  posiadało wodociąg i kanalizację, które istniały już w II poł. XIV w. Zarówno wodociąg jak i kanalizacja wykonane były z rur drewnianych. Ujęcie wody zasilające wodociąg istniało najprawdopodobniej na rzece Lubatówce, z którego za pomocą mechanicznych czerpaków przelewano do kanału prowadzącego wodę do zbiornika rozdzielczego. Z usytuowanego w południowo-zachodniej części rynku zbiornika woda spływała rurami w dół miasta zasilając kamienice mieszczańskie, ratusz, warsztaty , łaźnię i klasztor OO Franciszkanów. Utrzymanie wodociągów w dobry stanie należało do specjalnego rzemieślnika rurmistrza. Krośnieńskie drewniane wodociągi funkcjonowały nieprzerwanie do początków XIX wieku. Poza wodociągiem funkcjonowały w tamtych latach, w obszarze  murów miejskich studnie kopane, w tym jedna, odkryta i zbadana w czasie prac wykopaliskowych w latach 1999-2001, w obrębie domu wójtowskiego na krośnieńskim rynku. Był to obiekt  o przekroju czworokątnym, wykuty częściowo w litej skale, obudowany drewnem dębowym. Głębokość studni wynosiła 7,2 m.   

Miasto lokował na prawie magdeburskim król Kazimierz Wielki w połowie XIV w. Od tego czasu aż do połowy XVII w. trwał nieprzerwany, szybki rozwój miasta.

Korzystne położenie przygraniczne umożliwiło dochodowy handel winem węgierskim. Miasto w średniowieczu było szeroko znane także z produkcji i handlu płótnem i suknem. Kres rozwojowi miasta przyniósł potop szwedzki i ogólny upadek Rzeczypospolitej w XVII w. Ponowny rozkwit miasta nastąpił po odkryciu w okolicy Krosna złóż ropy naftowej, dzięki rozwojowi przemysłu naftowego. W 1867 r. miasto zostało siedzibą powiatu. Po pierwszej wojnie światowej Krosno szybko podniosło się ze zniszczeń. W 1923 r. wybudowano w mieście hutę szkła, co z czasem doprowadziło do powstania największego w Polsce ośrodka przemysłu szklarskiego a w latach trzydziestych lotnisko. Po zniszczeniach spowodowanych II wojną światową odbudowano zakłady przemysłowe (w branży szklarskiej, naftowej, metalowej, włókienniczej, lotniczej, przetwórstwa spożywczego)  rozwinięto sieć szkół, utworzono nowe instytucje kultury. W 1975 r. miasto zostało stolicą nowo utworzonego województwa krośnieńskiego. Status miasta wojewódzkiego Krosno utraciło wraz z reformą administracyjną w 1999 r. Obecnie w granicach  miasta położone są, przyłączone w różnych okresach XX wieku, dawne wsie sąsiadujące z miastem: Suchodół, Polanka, Turaszówka, Białobrzegi i Krościenko Niżne, które w sporej części zachowały układ urbanistyczny peryferii miejskich lub wręcz wiejski. Fakt ten rodzi konsekwencje determinujące  realizację inwestycji komunalnych i programów ekologicznych.